رنگی نیست ، بادی نیست ، بهاری نیست ، دنیا نیست

در راهروهای زندگی تنها و خسته می دوم من می روم

بی هیچ نشانه،  بی هدف، تنها و نالان می روم من دوم

کو آن نشانه کو هدف در هیچ و پوچی می دوم من می روم

در دیدگان مردگان من همچو میت می روم من می دوم

باد خزانم می وزد هی گو نرو من می دوم من می روم

همچو فرار است این پرش فردا بهار است می دوم

هی تو بهارم بازگرد در قلب تو من می روم من می دوم

همچو امیدم بازگرد هی نا امیدی تو بگو من دوم من می روم